Siirtliler olarak yaptığımız bir hata daha var. Tablonun tümüne bakma yerine küçük bir noktaya takılıp kalıyoruz. Bir projede, bir çalışmada hoşunuza gitmeyen veya size görev yanlış bir nokta olduğu anda, o projeyi tümden kötülemeye başlıyoruz. O hataya rağmen, o projenin bize ve ilimize getireceği katkıyı bir anda silip atarız. Gidip o işin yetkilileri ile görüşüp o hatayı düzeltilmesini veya eksikliğin giderilmesini hiç aklımıza getirmeyiz. Nuh der peygamber demeyiz. Kimse bizi bu kararımızdan döndüremez.
Aynı durum kişiler için de geçerlidir. Bir kişinin veya bir yöneticinin hoşumuza gitmeyen bir davranışını gördüğümüzde ve hele hele bir isteğimizi yerine getirmediğinde o kişinin idam fermanını anında keseriz. Hemen o kişi hakkında kulislere başlar, kötülemeye koyuluruz. Çoğu zaman da hem biz ve hem de duruma göre ilimiz zarar görür. Burada da o kişi ile görüşmeye eksiklerini usulüne göre kurmadan dökmeden anlamaya yeterli bir çaba harcamayız.
Kişi varsa eksiklerini veya hatalarını kabul etmediği zaman da onunla belirli bir nokta da uzlaşmayı hiç denemeyiz. Böylelikle bütün enerjimizi buna harcarken, tablonun tümüne zarar verir ve hep birlikte çok şeyler kaybederiz. Tam da Karadeniz fıkrası gibi. Hani Laz uyumakta olan yakınını alnına koyan sineği silahla vurup hem yakınını ve hem de sineği öldürmesi gibi. Umarım bir gün, bu huyumuzun ne kadar yanlış olduğunu anlarız.
